Najnowsze artykuły, ściągi i pomoce ekonomiczne. Baza - uczelnie i szkoły wyższe.

Strefa Studenta/Absolwenta
 Aspiracje zawodowe a przyszła praca

Aspiracje zawodowe, jako czynniki motywujące wybór zawodu

Na kształtowanie się aspiracji wpływa szereg różnych czynników społecznych, ekonomicznych i osobowościowych.
Aspiracje zawodowe młodzieży, wytyczają w dużym stopniu jej karierę zawodową. Do tej grupy czynników można więc zaliczyć: predyspozycje osobowościowe, płeć, a także postawy jednostki wobec pracy tj.: pracowitość, obowiązkowość, punktualność, dokładność, systematyczność. Właściwą rolę odgrywa również właściwe ukształtowanie procesów motywacji, przejawiające się w wytrwałości, umiejętności pokonywania przeszkód, prawidłowym reagowaniu na doznawane niepowodzenia.
Ale oprócz wyżej wymienionych czynników należy wymienić również zainteresowania, zdolności, upodobania i możliwości jednostki. Obok czynników subiektywnych, bardzo istotny wpływ mają czynniki natury obiektywnej.
Z całą pewnością przy wyborze dalszej nauki czy pracy, dużą rolę odgrywają takie czynniki jak: sytuacja materialna, pochodzenie społeczne, tradycja rodzinna, możliwość nauki i pracy na danym terenie.
             
Niewątpliwie jednak, podstawowe znaczenie dla kształtowania się aspiracji ma rodzina.
Z jednej strony - zdaniem A. Janowskiego (1977, s.23) "(...) przejawia się ono w sferze materialnej, stwarzając poprzez osiągany poziom wykształcenia, dochodu, styl życia pewien układ odniesienia do aspiracji młodego człowieka; z drugiej natomiast czynnikiem wpływającym na aspiracje są formułowane w obecności młodego człowieka i przyswajane przez niego wzorce postępowania, kryteria oceny innych ludzi, wzorce kariery oraz  związane z nimi poglądy i opinie z kręgu rodzinnego. Trzeci czynnik oddziaływań to już bezpośrednie, intencjonalne oddziaływania rodziców pragnących wzbudzić w młodym człowieku pożądane aspiracje. Czwarty wreszcie czynnik, to własne aspiracje osób z otoczenia rodzinnego młodego człowieka, związane z tym poczucie osiągnięć lub niepowodzeń połączone z satysfakcją lub frustracją." 

Rodzice często dokonują w stosunku do dzieci projekcji własnych aspiracji, które w odpowiednim czasie, z pewnych względów nie mogły być spełnione. Młodzież niezależnie jednak od sugestii, czy nacisku ze strony rodziców może wyrażać chęć kontynuowania wykonywanej przez rodziców pracy zawodowej, na tym samym lub wyższym stanowisku. Proces zdobywania wiedzy i umiejętności zawodowych przez dziecko, rozpoczyna się i przebiega w różnych okresach jego rozwoju i zależy przede wszystkim od rodziny. Od przynależności rodzinnej zależy, czy droga życiowa rozpocznie się łatwo, czy z wysiłkiem i na jakie obiektywnie szanse może liczyć młody człowiek w realizowaniu swych pragnień i dążeń. Istotna rolę odgrywa więc pochodzenie społeczne. Według Z. Kwiecińskiego (1980, s.25) jest to"(...) przynależność rodziny ucznia do określonej klasy i warstwy społecznej, miejsce zamieszkania i jego urbanizacji oraz wykształcenie rodziców - wskaźnik poziomu kulturalnego rodziny."
W dalszym ciągu, w różnych grupach społecznych, dążenia zawodowe są wyraźnie zróżnicowane. W jednych występuje wyraźna tendencja do kontynuowania tradycji kształceniowych w rodzinie np. zjawisko kontynuowania przez dzieci zawodów wykonywanych przez rodziców, a więc powielania statusu rodzinnego (syn lekarza, wybiera także zawód lekarza, syn prawnika, również zostaje prawnikiem). Często zjawisko to dotyczy zawodów cieszących się dużym prestiżem społecznym. W innych natomiast grupach społeczno – zawodowych, obserwuje się niski  poziom dążeń edukacyjnych, ze względu na brak tradycji w tym względzie. Bywają jednak i takie rodzinny, w których mimo że rodzice nie kształtowali u swoich dzieci aspiracji edukacyjno – zawodowych (nie planowali dla nich dłuższej drogi edukacyjnej), ich dzieci pokonują liczne bariery np. środowiskowe i uzyskują często wykształcenie wyższe i zdobywają ciekawą pracę.
Oprócz klasowo - środowiskowych warunków rozwoju perspektyw życiowych, istnieją również warunki wewnątrzrodzinne, których wpływ na kształtowanie się aspiracji zawodowych może być znaczący. Do tego rodzaju warunków należą wzory osobowościowe rodziców, ich osobiste postawy i aspiracje, dążenia, stosunek do dzieci, styl życia itp. Zdaniem A. Sokołowskiej (1967, s.31) "(...) nasiąkanie sferą określonego zawodu i modelu życiowego w kręgu rodzinnym, nierzadko determinuje przyszłość dziecka i wpływa na wybór zawodu, pozycję społeczną kobiety, stosunek do małżeństwa".
Pozytywny start życiowy młodzieży jest zapewniony przede wszystkim w rodzinach funkcjonujących prawidłowo. Grupa rodzinna funkcjonująca bez zaburzeń, przystosowana do wymagań życia społecznego, spełnia swoje podstawowe zadania wychowawcze, poprawnie przygotowując dziecko m.in. do samodzielnego startu życiowego.
"Rodzina jest podstawowym i chronologicznie pierwszym środowiskiem kształtującym osobowość, najczęściej decydującym o całej jego linii życiowej." A. Sokołowska (1967, s.33)  Nie jest jednak ona środowiskiem jedynym.
             
Szkoła jest drugą instytucją (obok rodziny) mającą zasadniczy wpływ na kształtowanie się aspiracji zawodowych młodzieży, w pewien sposób „góruje” nad środowiskiem rodzinnym, dzięki fachowemu przygotowaniu do pracy wychowawczej.
Według Z. Kosel (1979, s.151) „(...) jednym z zadań szkoły jest dokładne poznanie ucznia, wypróbowanie i sprawdzenie jego możliwości i zdolności i na tej podstawie udzielenie rad dotyczących dalszego jego rozwoju przez kształcenie.” W. Okoń (1975, s.105) uważa, że „(...) nauczyciele mają nie tylko dostarczać uczniom gotowe schematy odpowiedzi na pytania, ale przede wszystkim głównym celem pedagogicznym ma być prawidłowy rozwój sfery intelektualnej uczniów, a jest to możliwe jedynie poprzez właściwe ukierunkowanie procesów poznawczych i umożliwienie uczniom szeroko rozumianej aktywności.”                                         
Jeżeli chodzi o system orientacji i poradnictwa zawodowego to właśnie szkoła, obok  oczywiście fachowych instytucji powinna zajmować centralne miejsce. Jej oddziaływanie musi być ukierunkowane zarówno na uczniów, jak też na ich środowisko i rodziców, którzy zdecydowanie najwcześniej wywierają wpływ na kształtowanie się zainteresowań, postaw oraz aspiracji zawodowych dzieci. W związku z tym, uczniowie wybierający szkołę wyższą, czy przyszły zawód, jak również ich główni doradcy – rodzice, powinni wiedzieć, na jakiego rodzaju zawody, jest zapotrzebowanie na danym terenie, które zawody będą się rozwijać, a na które zapotrzebowanie będzie maleć. Celem więc orientacji zawodowej i poradnictwa szkolno – zawodowego, jest więc przygotowanie ucznia do racjonalnego wyboru zawodu i szkoły, a w konsekwencji podjęcie pracy zgodnie z jego zainteresowaniami, predyspozycjami oraz potrzebami społeczno – gospodarczymi kraju.
Niestety nie zawsze szkoła wywiązuje się ze swoich podstawowych zadań w tym zakresie. Brak jej planowej i systematycznej pracy wychowawczej nad kształtowaniem osobowości dziecka w aspekcie jego konkretnej przyszłości, a nauczyciele nie są przygotowani do prowadzenia orientacji zawodowej.
            
Poziom aspiracji zależy również od sukcesów i porażek, a więc wcześniejszych powodzeń i niepowodzeń, które mają bezpośredni wpływ na ich rozwój. Wiadomo, że po sukcesie jednostka sama stawia sobie wysokie cele, natomiast po porażkach jej aspiracje ulegają zaniżeniu, przy stałych zaś i powtarzających się niepowodzeniach, aspiracje załamują się całkowicie. Z poziomem aspiracji związane są podejmowane przez jednostkę odpowiednie działania. Im trudniejsze zadanie jakiego podejmuje się jednostka, tym poziom jej aspiracji jest wyższy. Niewłaściwe więc dostosowanie warunków osobistych danego osobnika do zamierzeń dotyczących np. wyboru szkoły, czy przyszłego zawodu, powoduje zawyżenie lub zaniżenie aspiracji edukacyjno - zawodowych. Może to doprowadzić z kolei, do braku możliwości osiągnięcia sukcesu w kształceniu zawodowym i późniejszym, prawidłowym funkcjonowaniu człowieka.
Z przeprowadzonych badań (Z. Szacfajer, 1991, s.89) wynika, że:

  1. uczniowie o wysokich aspiracjach społeczno – zawodowych, wybierają najczęściej szkoły średnie ogólnokształcące i zawodowe, jako pierwszy etap w dalszym kształceniu się; 27,4% badanej młodzieży deklaruje chęć zdobycia wykształcenia wyższego;
  2. uczniowie o średnich aspiracjach społeczno – zawodowych, chcą uzyskać wykształcenie średnie – 31,3% badanej młodzieży;
  3. uczniowie o niskich aspiracjach społeczno – zawodowych, wybierają zasadnicze szkoły zawodowe – 41,3% badanej młodzieży chce zdobyć wykształcenie zawodowe.

Badania te zostały przeprowadzone w 1991 roku, nie trudno jednak domyślić się, iż obecnie wskaźnik młodzieży wyrażającej chęć podnoszenia swoich kwalifikacji i zdobycia wykształcenia wyższego, znacznie wzrósł. Wpływ na to wywiera niewątpliwie rynek pracy, wiadomo bowiem, iż osoby z wyższym wykształceniem i o wyższych kwalifikacjach, szybciej znajdą pracę.
             
Niepokojącym jednak objawem, który w ciągu ostatnich kilku lat obserwujemy, jest rozbieżność pomiędzy ofertą edukacyjną, a ofertami które znajdujemy na rynku pracy. Niestety ciągle jeszcze szkoły zawodowe kształcą rzesze młodzieży w zawodach, które już od dawna nie funkcjonują na rynku pracy. Paradoksalnie szkoły te kształcą i wypuszczają na rynek nowych, bezrobotnych absolwentów, których odsetek ciągle wzrasta. Jak już wcześniej wspomniałam rynek pracy narzuca brutalne niekiedy reguły, do których chcąc znaleźć ciekawą pracę musimy się dostosować. Jedną z nich jest posiadanie przez przyszłego pracownika, jak najwyższych umiejętności i kwalifikacji, a nierzadko osoba ubiegająca się o pracę powinna przedstawić dyplom ukończenia uczelni wyższej. W związku z tym w ostatnich latach wykształciła się w naszym społeczeństwie pewna, określona postawa wobec studiów, którą J. Kargul (1997, nr 4) nazywa postawą " studiowania dla dyplomu”. Dyplom bowiem gwarantował i ciągle jeszcze gwarantuje pewien awans materialny i stabilizację w zawodzie. W związku z czym trudno się dziwić, że ukształtowany w społeczeństwie kult dyplomu, owego przysłowiowego „papierka”, wykształcił swoistą kategorię uczących się, których autor nazywa „biorcami dyplomów”. Ludzie, których można zaliczyć do tej kategorii, najchętniej odebraliby dyplom na drugi dzień po wpłaceniu całej kwoty czesnego. Do tej kategorii zaliczają się również rozmaici „kombinatorzy”, którzy bardzo często zlecają osobom trzecim pisanie za nich prac kontrolnych, nabywcy prac dyplomowych, magisterskich, klienci fałszerzy świadectw i dyplomów ukończenia szkoły itp. Do tej kategorii należą również uczniowie i studenci wymuszający na wykładowcach zaliczenia, jak również osoby jawnie manifestujące niechęć i pogardę dla wysiłku i trudu zdobywania wiedzy. Człowiek dążący jedynie do zdobycia dyplomu, zawsze będzie postrzegał szkołę jako „fabrykę dyplomów”. J. Kargul (1997, nr 4) podsumowuje to zjawisko w ten sposób: „(...) dopóki rynek pracy będzie zgłaszał zapotrzebowanie na osoby mające wykształcenie w rozumieniu posiadające dyplom, dopóty będzie popyt na ludzi z dyplomem. Mówiąc inaczej, dopóki ludzie legitymujący się, nie wiedzą lub określonymi umiejętnościami, a jedynie dyplomem ukończenia szkoły średniej, pomaturalnej czy wyższej uczelni, będą przez pracodawców postrzegani jako ludzie kwalifikowani do zajmowania bardzo różnych stanowisk pracy, dopóty niektórzy będą szkołę traktowali jako instytucję, która winna im wydać dyplom(...).”
             
Mówiąc o innych czynnikach ukierunkowujących aspiracje młodzieży, nie sposób nie wspomnieć o środowisku społecznym, które odgrywa istotną rolę w rozwoju osobowości jednostki. Dotyczy to zwłaszcza ludzi młodych, których osobowość dopiero się kształtuje. Z dotychczasowych badań (M. Ścisłowicz, 1996, s.3) aspiracji wynika, iż poziom aspiracji jest zależny od typu środowiska lokalnego, od stopnia zorganizowania tego środowiska, od integracji procesów społecznych, wzorców życia. Istnieją różnicedotyczące szans edukacyjnych i szans zatrudnienia młodzieży pochodzącej ze środowisk miejskich i wiejskich. Na przykładzie szkół średnich wyraźnie widać, iż możliwości edukacyjne młodzieży z oddalonych miejsc zamieszkania, są znacznie ograniczone ze względu na małe możliwości materialne rodziców i stosunkową małą liczbę miejsc w internatach szkolnych. Ponadto wiadomo, że warunki życia na wsi, są w dalszym ciągu gorsze niż w mieście, a nienajlepsza sytuacja socjalno – bytowa ludności często komplikuje realizację planów i zamierzeń edukacyjnych, co szczególnie odczuwa młode pokolenie, dając temu wyraz w niechęci pozostania w zawodach rolniczych i pracy na wsi. Uwidacznia się to nie tylko w sferze oświaty, ale także w takich sferach jak: służba zdrowia, handel, usługi, kultura, czas wolny itp.
W tej sytuacji podnoszenie poziomu wykształcenia, wydaje się podstawową drogą przełamywania różnic kulturowych dzielących poszczególne środowiska. Szczególne znaczenie ma tu problem wyrównywania możliwości dostępu do kształcenia średniego i wyższego młodzieży ze wszystkich środowisk społecznych, bez względu na poziom wykształcenia rodziców, sytuację materialną rodziny i miejsce zamieszkania. Dostępność systemu szkolnego polega właśnie na tworzeniu dla całej młodzieży warunków wychowawczych i materialnych.
Oddziaływanie środowiska społecznego ludzi dorosłych z otoczenia młodego człowieka, zaznacza się również poprzez dostarczanie wzorców i ocen dotyczących bezpośrednio aspiracji – ono formułuje sądy informujące o prestiżu zawodów, akceptacji lub jej braku dla pewnego stylu życia.
To właśnie w owym środowisku powstaje i funkcjonuje wiele przeświadczeń o wyższości pewnych rodzajów edukacji nad innymi, o preferencjach zawodowych, o akceptowanym stylu życia. Młodzież obserwuje postępowanie dorosłych, w ich codziennym życiu zawodowym i społecznym. Obserwacje te dotyczą najczęściej tego, czy zrealizowanie przez dorosłych własnych aspiracji, daje im rzeczywiście zadowolenie.
Raz jeszcze podkreślę pewną prawidłowość: im większe środowisko, tym częściej rodzice chcą zapewnić swoim dzieciom wykształcenie wyższe, mimo iż często takiego nie posiadają. Nieraz jest to chęć zaspokojenia własnych, niezrealizowanych ambicji i aspiracji. Planując dla swoich dzieci drogę edukacyjną, często posuwają się do określenia nawet kierunku studiów, przy czym najczęściej wybierają szkoły techniczne i medyczne, motywując to tym, że są to zawody konkretne, które stwarzają warunki stabilizacji zawodowej i materialnej.
             
W przypadku ludzi młodych, dużą rolę w procesie kształtowania się aspiracji pełni grupa rówieśnicza.
W miarę upływu lat życia dziecka, oddziaływanie rodziny maleje na korzyść grupy rówieśniczej oraz instytucji zajmujących się młodzieżą. W okresie adolescencji, młodzież zaczyna przekładać środowisko rówieśników nad rodzinę. Grono kolegów, czy koleżanek jest w tym okresie szczególnie preferowane, co potwierdzają badania J. Sobańskiej (1997, nr 5), z których wynika że 48,5% dziewcząt i 52,1% chłopców woli przebywać w gronie rówieśników, niż w towarzystwie rodziców. Już w pierwszych klasach szkoły średniej, zaczynają się tworzyć grupy uczniów, związanych podobnymi planami na przyszłość. Młodzież często więc po prostu naśladuje kolegów w wyborze kierunku studiów czy zawodu.

Aspiracje zawodowe chłopców i dziewcząt w znacznym stopniu różnią się również od siebie. Chłopcy częściej wybierają zawody inżynierskie, prawno-ekonomiczne i usługowe. Dziewczęta z kolei preferują następujące grupy zawodowe: pedagogiczne, medyczne, usługowe itp.

Wreszcie na poziom kształtowania się aspiracji wpływ ma również system wartości młodzieży.
Na pytanie: „jakie czynniki decydują o sukcesie życiowym?” (O. Łodyga, 1998, nr 5) młodzież najczęściej wymienia możliwość otrzymania pracy, która dałaby młodemu człowiekowi satysfakcję i możliwość samorealizacji. Od tego z kolei niejako uzależnione są inne wartości.
Hierarchia wartości preferowanych przez młodzież, zależy od środowiska społecznego. Samorealizację w pracy ceni najbardziej młodzież ze środowiska miejskiego, młodzież ze wsi uzależnia swój sukces od stanu posiadania. Wykształcenie jest czynnikiem istotnym głównie dla młodzieży mieszkającej w miastach. Dla młodzieży pochodzącej ze środowisk wiejskich, stan materialny (majątkowy) jest wartością bardziej cenioną niż wykształcenie.
Niezależnie jednak od miejsca zamieszkania, młodzież zwraca szczególną uwagę na jeszcze inny wymiar osiągania sukcesu życiowego jakim jest zajmowana pozycja społeczna, zawodowa i materialna.
Z tych samych badań dowiadujemy się również, jak młodzież definiuje sukces.
Otrzymano następujące odpowiedzi,  „ sukces dla mnie to:

  1. posiadanie ciekawej pracy, przynoszącej zadowolenie i pieniądze,
  2. uzyskanie dobrego wykształcenia,
  3. posiadanie szczęśliwej rodziny,
  4. uzyskanie wysokiej pozycji w społeczeństwie,
  5. być dobrym fachowcem, specjalistą, naukowcem,
  6. rozwój własnej osobowości(...)."

Większość odpowiedzi dotyczy preferencji zawodowych jakie ankietowani chcieliby posiadać. Przy czym respondenci pytani o główne atrybuty sukcesu najczęściej wymieniali: „pieniądze, prestiż, władzę, zadowolenie.”
Ma to niewątpliwie związek ze stylem życia, jaki lansują nam środki masowego przekazu i współczesna kultura młodzieżowa. Obecnie osoba „o zasobnym portfelu” cieszy się większym uznaniem, prestiżem i zainteresowaniem niż pozostali. Młody „człowiek biznesu” powinien być komunikatywny, powinien „umieć się sprzedać” na rynku, być elastyczny – umieć dopasować się do twardych reguł, być kreatywnym, dyspozycyjnym przez całą dobę. Winien być też bezwzględnym, gdy wymagają tego okoliczności (wielcy biznesmeni tego świata uporczywie powtarzają, że w interesach nie ma miejsca na sentymenty).Taki oto obraz młodego "biznesmen" znajdziemy w każdym niemal poradniku dla młodych przedsiębiorców.
             
Drugim ważnym zjawiskiem jest to, iż młodzież nadal jeszcze przy wyborze zawodu kieruje się "modą" na dane kierunki np. studiów, nie myśląc perspektywicznie, o tym czy znajdą później zatrudnienie w swojej profesji. Przy czym najbardziej zatrważającym zjawiskiem jest ograniczanie się tylko do umiejętności i wiedzy jaką młodzi mogą zdobyć w szkole. Dziś już wiadomo na pewno, że wiedza i umiejętności zdobyte w szkole to tylko „uwertura” do umiejętności jakich wymagają pracodawcy. I tu szerokie pole do popisu pozostawiam dla oświaty, a w szczególności dla edukacji permanentnej. Aby zaplanować karierę zawodową, potrzebna jest przede wszystkim orientacja w gospodarce, w polityce. Niestety w Polsce wciąż się o tym zapomina.
Brakuje świadomości, że takie rzeczy w ogóle trzeba brać pod uwagę (zanim ktoś zdecyduje się zostać tokarzem, jak ojciec i dziadek, powinien sprawdzić, jakie ma szansę by nie zostać bezrobotnym).
Nie wiadomo skąd ten brak świadomości wśród młodzieży wynika. Może jest to wina systemu kształcenia – szkoła nie uczy kreatywności, nie zmusza uczniów do wykazania szeroko rozumianej aktywności. Wciąż jeszcze istnieją placówki, gdzie podaje się gotową "pastylkę wiedzy", a uczeń musi tylko ją  "połknąć". Może wina wynika również z tego, że ciągle brak jeszcze powiązania systemu szkolnego, a zwłaszcza systemu szkół zawodowych z Centrami Doradztwa Zawodowego dla Młodzieży, z Urzędami Pracy, czy wreszcie z samymi pracodawcami.
Do niedawna brakowało także profesjonalnych prognoz, które pozwalałyby planować nie tylko zmiany w strukturze kształcenia w kraju, ale i kierunek własnej drogi zawodowej. Dopiero w tym roku powołane dwa lata temu Rządowe Centrum Studiów Strategicznych przygotowało dokument szacujący, jakie zawody będą najbardziej popularne do 2010 roku. Pytanie jednak jak daleko można owym prognozą zaufać?
Dlatego w sytuacji szybko zmieniającego się rynku pracy, wzrastać wydaje się rola wykształcenia ogólnego, szerszego, (a nie wąskiego profilu edukacyjnego), umiejętność radzenia sobie w sytuacji praktycznego sprawdzania posiadanych kwalifikacji. W związku z tym należy budować programy kształcenia (zwłaszcza kształcenia zawodowego), oparte na cechach wewnętrznych jednostki, a nie na ściśle określonych możliwościach zatrudnienia. Indywidualność jednostki jest bowiem podstawą kształtującą tożsamość samodzielnego myślenia i działania.

Źródło: Kruczyńska A. (2002) „ Aspiracje zawodowe młodzieży, jako czynniki motywujące wybór zawodu.”



Negocjowanie płacy to jeden z najtrudniejszych elementów rozmowy kwalifikacyjnej. Od efektów zależy nie tylko nasza satysfakcja, ale też to, czy zostaniemy przyjęci. Sprawdź, jak przygotować się do tej rozmowy.



Czytając ogłoszenia o pracy, należy sobie zadać kilka podstawowych pytań: "Czy ta oferta pracy jest dla mnie wiarygodna? Czy moje kwalifikacje są wystarczające? Czy odpowiada mi praca na takim stanowisku itp.". Dokładne prześledzenie sformułowań użytych w tekstach ogłoszeń pozwoli znaleźć odpowiedzi na nasze pytania.



Seneka powiedział: „Jeśli ktoś nie wie, do którego portu płynie –żaden wiatr nie jest dla niego dobry.”Znane jest też powiedzenie –”Jeśli nie wiesz , dokąd zmierzasz, zajdziesz gdzie indziej.”Wniosek zatem jest prosty: zarówno życiu jak i w sferze zawodowej bardzo ważne jest wyznaczenie sobie celów i działanie według wyznaczonego planu.



Jeśli cenisz sobie niezaleznosć, masz wiele ciekawych, innowacyjnych pomysłów i nie boisz się ryzyka, to może zastanawiałeś się nad założeniem własnej firmy? Nie wiesz jak? Poczytaj.



Jest formą zatrudnienia, którą szczegółowo reguluje Kodeks Pracy. Daje najwięcej uprawnień i przywilejów (możliwość płatnego urlopu, świadczenia socjalne itp.), ale jednocześnie nakłada na pracownika więcej obowiązków (przepracowanie określonej liczby godzin, wykonywanie wszystkich poleceń przełożonego itd.).



Rozmowa kwalifikacyjna to przepustka do wymarzonego stanowiska, dlatego tak ważne jest, by dobrze wypaść i pokazać się z jak najlepszej strony. Jednak to nie takie trudne, jak mogłoby się wydawać. Wystarczy zastosować się do kilku kroków.



List motywacyjny jest rozwinięciem życiorysu zawodowego (CV). Ma na celu zachęcenie pracodawcy lub rekrutera do bliższego poznania naszej osoby i do zaproszenia nas na rozmowę kwalifikacyjną. Niektórzy pracownicy działu HR przyznają, że zaczynają przeglądać dokumenty aplikacyjne właśnie od listu motywacyjnego. Dlatego warto go dopracować.



Pracodawca poświęca zazwyczaj kilkadziesiąt sekund na przejrzenie życiorysu nadesłanego przez aplikanta. W tym czasie należy się tak zaprezentować, żeby chciał nas kupić. Specjaliści od HR potrafią czasem wyczytać z Curriculum Vitae dużo więcej niż osoba przygotowująca je chciałaby przekazać.>